🚩 श्राद्ध करावं श्रद्धा ठेवून ✍️

!!श्राद्ध करावं श्रद्धा ठेवून!!

देवपूजा देवांचा महिना श्रावण महिना असं म्हणतात. श्रावण संपला श्रावण संपण्या अगोदर शेवटी पशु म्हणजे बैल पूजा करतात. पोळा सण नंन्तर. आराध्य दैवत गणपती स्थापने नंन्तर गणेश विसर्जन करून मग पितुपक्ष सुरवात होते. म्हणजेच देवा नंन्तर पशु मग पूर्वजांची आठवण म्हणून पितृपक्षात पंदरवाड्यात आपले पूर्वज यांची आठवण करून श्राद्ध केलंच पाहिजे असं माझं मत आहे. धर्म,जात, पंथ कुठला पण असो.  प्रत्येक माणसाने केलंच पाहिजे. पूर्वी आपले पूर्वज यांची आठवण काढलीच पाहिजे. का तर? माझी अल्प बुद्धिमत्ता आणि सर्व अध्यात्मिक महापुरुष यांनी सांगितलेलं आहे त्या प्रमाणे.प्रथम मी माझ्या जीवनातील एक सत्य घडलेला किस्सा सांगतो. माझे वडील मी कॉलेज शिक्षण करतं असतांनाचं वारले होते. तद नंन्तर लहान भावंड आणि कुटुंब यांची जबाबदारी माझ्यावर आली होती. वडील वारल्या नंन्तर चार -पाच वर्ष साधारण झाले असतील. एकदा लहान भाऊ फिरायला मित्रांच्या सोबत गेला होता. असंच पहाटे मी झोपलेलो मला बरोबर पहाटे साधारण सहा वाजता अचानक माझ्या वडिलांनी हात लावुन उठवलं. "अरे प्रदीप ऊठ अनिल चं काय झालं बघ. मि आहे  काळजी करू नको "असं बोलतात. मला जाग येते. मग लक्षात येतं मी स्वप्नं पाहिलं आणि मला माझ्या वडिलांनी जागं केलं. त्यांना जाऊन चार पाच वर्ष झाली आज अचानक असं का? मी विचार करतं सकाळ चीं कामं सुरु केलीत.  स्वप्न पडल्यानंन्तर बरोबर अर्ध्या तासाने. माझा आतेभाऊ यांचा फोन आला. "दादा अनिल चा ऍक्सीडेन्ट झाला. त्याचा फोन आला होता दवाखान्यात ड्रेसिंग केलं थोडं लागलंय त्याला आणि त्यांच्या मित्राला. गाडी ला मागून येणाऱ्या ट्रक ने धडक दिली. आणि डीव्हाईडर गाडी ठोकली गेली. गाडी पूर्ण टोटल लॉस झाली.  गाडी पाहुन कोणीपण म्हणेल गाडीतील सारी माणसं गेली असतील. पण यांना काहीच झालं नाही फक्त खरचटलं थोडं लागलं नॉर्मल ड्रेसिंग करताय ते चौघे जण." मी त्याच बोलणं आयकतच राहिलो मला सुचतं नव्हतं काय बोलावं. त्यानं फोन ठेवला. अन मी विचार केला वडिलांनी भावाला वाचवलं त्या सोबत सर्व वाचलेत. मला तसा संकेत अर्ध्या तास पूर्वी मिळाला होता. त्याची सत्यता झाली. मी सांगितलेलं कुणाला पटो वा नं पटो पण माझ्या आयुष्यात घडलेली सत्य घटना आहे. तसंच एखादा व्यक्ती मरतो तेव्हा त्या व्यक्तीचा ज्याच्यात जीव असतो तो जर जवळ नसला तर तो व्यक्ती असेल तेव्हा तिकडे तेव्हा त्याला संकेत मिळतात काहीतरी झालं असं. असे अनेक किस्से प्रत्येक माणसाला अनुभवायला मिळतं असली पाहिजेत असा प्रसंग आपल्या सर्वांच्या  जीवनात एखाद वेळी आला असेलच असं वाटतं. हे सांगायचं कारण. माणुस मरतो तर सारं संपतं. पुढे काय होतं कोण जाणे. पण काहीतरी कालावधी साठी तरी नवीन जन्म किंवा हा आत्मा दुसऱ्या योनीत जन्म घेण्या च्या मधला कालावधी साठी आत्मा मनानं जिवंत असतोच.असं माझं ठाम मत आहे. यातून असं दिसतं शरीर सुटलं तरी पक्षी आपल्या पिलांवर नजर ठेवून असतो. (बाळ) पिलं भरारी घेई पर्यत.

            युरोपातील पूर्वी असलेले राजे रजवाडे यांना हि गोष्ट माहित असली पाहिजे. म्हणून त्यांनी आपलं मृत शशीर जपून ठेवायला सांगितले असलं पाहिजे.ममी म्हणून लेप असा लावला की वर्षो नं वर्ष तो टिकतोय टिकला अन टिकेल असं मृत शरीर जोपसलं. आणि शरीर जवळ  एखाद्या राज्या सारखंच राहणीमान साठी लागणारे साहित्य सोबत ठेवतं होते. माणसाला जगायला लागणारे साहित्य सोबत ठेवतं. असे पिर्यामीड, बऱ्याच पुरातन वस्तु मृत व्यक्ती यांच्या नावानं स्मारक बांधले. याचं कारणच माणुस काहीतरी कालावधी साठी आत्मा आजूबाजूला वावरत असला पाहिजे हेच असलं पाहिजे. 

   तसंच आपले पूर्वज यांच्यामुळं  आपल्याला हा मानवी जन्म मिळाला. त्यांच्या उपकाराची जीवंतपनीच फेड केली पाहिजे. तसंच ते गेल्या नंन्तर त्यांच्या आत्म्याला शांती लाभावी हे बघणं आपलं कर्तव्यच असतं.  आणि श्राद्ध करतो तेव्हा म्हणूनच आपण जी पूर्वज खात असलेली. त्यांच्या आवडीची पदार्थ बनवतो. त्यांच्या पर्यत पोहचवण्या साठी हिंदू धर्मात घरात बनवलेल्या स्वयंपाकाचे नैवेद्य साठी तीन किंवा चार घास काढतात आणि नैवेद्य दाखवतात. पाहिला घास शेणाच्या गौरी जाळुन विस्तवावर त्यावर देतात. आणि पूजाअर्चना करून गौरी वर विस्तवात घास दिला तो हवे मार्फत आकाशात जातो पूर्वज आत्मा वर हवेत असतील तर त्यांच्या पर्यत हवे मार्फत पोहचतो. दुसरा घास गाईला दिला जातो. पशु योनीत असतील तर गाईत असलेल्या देवतुल्य असलेल्या गुणांची पोहचवला जातो. तिसरा घास कावळ्याला ठेवला जातो. कारण कावळा हा पक्षी जातीचा काकदृष्टी असलेला. अमृतप्राशन केलेला पक्षी मानला जातो म्हणून त्याच्या मार्फत आपल्या पूर्वज यांच्या पर्यंत आपल्या भावना पोहचवल्या जातं असल्या पाहिजेत. तसंच चौथा घास प्रवाहित पाण्यात टाकला जातो. जर जलचर प्राण्याचा जन्म जर पूर्वज यांना मिळाला असेल तर त्यांच्या पर्यंत पाण्या मार्फत भावना पोहचवल्या जातात.आणि पुढच्या येणाऱ्या पिढी कडून पूर्वजांना खाद्य आपल्या ऐपत प्रमाणे दिलं जातं.  म्हणून पूर्वज यांची आठवण म्हणून त्यांचे ऋण म्हणून श्राद्ध केलच पाहिजे असंच माझं मत आहे. माझ्या मताशी आपण सहमत असावं नाही पण का असु नये यावर विचार करून मग निर्णय घ्यावा. पर्वज मृत झाल्यावर जर काही क्षण किंवा कालावधी साठी जर पृथ्वीवर राहत असतील तर त्यांची सेवा आपण केलीच पाहिजे असंच. जर नसतील ते राहत तर एक चांगली भावना म्हणून आपण कृतज्ञता म्हणून श्राद्ध केलं तर काय हरकत आहे.आत्मा हा सुष्म असतो म्हणून सुष्म भावना सुद्धा महत्वाची असते. जीवंत पणी सेवा कराच अन नंन्तर सेवा करून पण पुण्य पदरात पाडा हिच भावना.  ©️ ®️

 प्रदीप मनोहर पाटील 

मु. पोस्ट. गणपूर 

ता. चोपडा. जिल्हा. जळगाव

पिन. 425108

मोबाईल. 9922239055